Het nieuwe meesterwerk van Van Raaij is binnen, dus we kunnen vertrekken!

Stapel topi

Goede reis voor alle klimmers die de komende dagen richting rots vertrekken.

Onze vorderingen zullen ongetwijfeld op Twitter en onze ticklist-pagina bijgehouden worden.

Posted under Bouldering

Langzaam beginnen de vibes terug te komen na de After Bleau-dip. Over minder dan drie weken gaan we met een wel heel grote groep Prosac’ers naar het bos van Fontainebleau. Tijd om me wat te verdiepen in de boulder-beta. Een van de gebieden die daarbij speciale aandacht nodig heeft is Canche aux Merciers. Beter bekend als Cancheloos omdat het gebied bijna alleen traverses heeft en omdat het er altijd regent…

In het gebied ken ik maar een paar boulders: een mooi 6c-project, een rare double dyno (7a) en een rare spleet (7a+), waar ik nog steeds de hoop heb dat mijn vingers er net wel tussen passen.

Ik ben op internet op zoek naar boulders waarbij je niet eerst vijf meter moet traverseren alvorens je anderhalve meter omhoog mag klimmen. Omdat de beschrijvingen hierbij niet altijd uitkomst bieden ben ik gaan kijken naar filmpjes. Daarbij stuitte ik op de volgende jongens die laten zien waar de lage boulders wel zeer geschikt voor zijn!

Posted under Overig, Trips

Ik weet dat ik te laat ben begonnen met klimmen, maar dat ik zo vroeg had moeten beginnen wist ik niet:

Zij klimt al iets langer en dat is te zien: Klik hier.

Posted under Overig

De weersvoorspellingen waren niet eenduidig goed. Een paar sites gaven hier en daar een bui. De groep die zou gaan werd steeds kleiner, uiteindelijk gingen Marc en ik met z’n tweeën richting het magische bos. Allebei met de vraag of de goede vorm in de hal ook tot uitdrukking zou komen op echte rots.

Vrijdag
De eerste dag gaan we naar Apremont. Marc heeft zijn eerste en enige 7a in Apremont geklommen tijdens een weekend dat wij ook maar met z’n tweeën waren. Vijf jaar later staan we weer op hetzelfde pleintje. We hebben Legitime Adherence uitgekozen. Dit is een mooie 6b+ als staande start, de is zitstart 7a. Het is al hard werken in staande start, maar met wat beta van een aardige fransoos en wat eigen ideeën kunnen we hem allebei klimmen. Het is een prachtige boulder waar veel in zit: heelhook, ondergreep op balans je evenwicht opvangen op een ‘zijsloper’, randje pakken, sloper pakken en dan je voet hoog en uitduwen.
Daarna gaan we de zitstart doen. Inmiddels klimmen we in ons T-shirt. De passen zijn allemaal te doen, maar de extra moeilijkheid zit hem in het niet raken van de boom. Het ontwijken van de boom kost extra lichaamspanning. We kunnen alle passen maken, maar kunnen hem niet aftikken. Ik kom tot de laatste pas, maar de sloper voelt warm aan en de armen vol. Tijdens het pauzeren zit Marc in de schaduw, en dat begin maart.

We proberen Clin d’Oeil, al is het maar om Robert te dissen omdat hij niet mee is gegaan, maar ook deze kunnen we niet uitklimmen. In Egoiste komen we met geen mogelijkheid verder. Is het dan toch gewoon té warm?

Marc in Clin d'Oeil

Marc in L'Oblique

Zaterdag – Roche aux Sabots
De rotsen zijn licht vochtig bij aankomst, maar het meeste lijkt wel klimbaar. We proberen onze projecten af te maken. Voor mij is dat Jet Set, maar ik glij van de slopers af, aan springen kom ik niet eens toe. Het voelt allemaal ruk. Gister te veel gegeven?
Marc maakt alle passen in l’Oblique snel, maar kan ze niet aan elkaar reigen.

Om dat gevoel uit Jet Set te vergeten probeer ik eerst Gravillon, de linkervariant van Graviton. Die gaat in één keer. Dat geeft mij het idee dat ik nog iets kan vandaag. In de eerste pogingen in Graviton probeer ik de hak rechts te vermijden. Ik heb het idee dat als mijn hak wegglijdt, dat die dan in de spleet terecht komt en dat die daar blijft hangen. Maar op mijn voet uitduwen werkt echt niet. Toch maar net als Marc proberen met die hak. Mijn hak schiet er af maar ligt dan steady op het blok ernaast en gelukkig niet ertussen. Marc gaat er wel vol voor en ik kan hem bij het spotten alleen maar keepen, zorgen dat hij niet té hard op de mat valt. Ik probeer er ook voor te gaan en ik kan hard aan mijn linkerarm trekken en met het rechterrandje vervolgens langzaam hoger komen totdat ik mijn linkerarm kan uitdrukken. Scary maar ik zit erop. Marc klimt hem na een goede rust ook. Na 5 jaar heeft hij eindelijk zijn tweede 7a te pakken.
Smatch haalde ik bijna, ik miste nog maar iets meer dan een halve meter…

Daarna lopen we naar Jeu du toit. Marc ziet de eerste pas al snel niet zitten en werkt de linker variant uit (Raie de Q, Anglomanique of Toit de Triangulation). Ik kom steeds verder in Jeu du Toit, maar ik kan mijn rechterhand niet omdraaien in de spleet en dan wordt de pas daarna penibel. En met een afgrondje van een meter is dat wat lastig.
De boulder die Marc heeft uitgewerkt doe ik dankzij de goede beta van Marc en een andere Fransman snel.
Daarna nog de zesjes geprobeerd aan het begin van het rode circuit. Alleen nr 3 lukt mij, op het tandvlees. Een dakje op een dakje, rare mantel bewegingen…

Gelukkig hebben we de topfoto van deze beklimming als bewijs

Marc in Raie de Q .

Zondag – Bas Cuvier
La Joker is het relatief druk. Ik probeer eerst Erectissima. De instap is vooral het lastige en kan hem in een paar pogingen klimmen. Marc houdt zich bezig in la Chicoree. Hij kan zowaar in de boulder komen. Ik kan alleen hupsen en weer op de mat landen.

Als ik bij La Joker ga kijken en de kunst af te kijken krijgen we allemaal een college van een fransman. Hoe het moet, let wel: het moet precies zoals hij het voordoet, anders is het níet, hij herhaald níet mogelijk. Af en toe komt hij nog terug om het op een ander paar schoentjes nog eens voor te doen. Ik kan dankzij zijn tips mijn linkervoet hoog plaatsen en langzaam in de wand trekken. Het gaat steeds beter, ondanks dat ik wel voel al twee dagen voluit te zijn gegaan. Uiteindelijk kan ik met links eroverheen kruisen. Maar wanneer mijn vingers van mijn linkerhand in het bakje vallen schiet mijn andere hand keihard van de greep. Met alle pijn in de armen houd ook ik het voor gezien.
Marc probeert nog Helicoptere, maar alleen onze twee kleine crashpads eronder is toch net te weinig.
We hebben het hele weekend nog geen hollanders in de klimgebieden gezien. Vreemd voor zo’n weekend dat je geen Nederlandse klimmers tegenkomt en ook op zondag in Cuvier niemand in die wand zit. Normaal ligt er een tapijt aan crashpads.
We lopen nog naar Holey Moley, maar de beginrand is zeiknat. Ook Dernier Jeu is veel te vochtig. We proberen l’Emporte Piece en tot onze verbazing kunnen we die na flink wat pogingen allebei klimmen.

Naast de boulders uit het witte (l’Emporte Piece), zwarte circuit (Erectissima) heb ik vadaag ook nog een nieuwe boulder uit het blauwe en rode circuit geklommen.
Marc klimt in twee pogingen nog de prachtige lijn La Crevette.
Een mooi einde van een geslaagd weekend. Ik miste de wedstrijd Boulder 1 in the Cube, maar het was het meer dan waard.

Met  goed zoeken in de verschillende topo’s (gelukkig heb ik er redelijk wat) en wat creatief boekhouden heb ik van mijn prestaties dit weekend toch een heel mooi rijtje kunnen maken:

Graad	Boulder	Topo
5+	Le coup de rouge	bleau.info
6a	Surplomb a coulisse	bleau.info
6a+	L’Emporte Piece	Vind ik het wel waard
6b	Erectissima	bleau.info
6b+	Legitime Adhérance	bleau.info
6c	Gravillon	De grès six
6c+	Raie de Q	7+8
7a	Graviton	7+8

Posted under Bouldering, Trips

Zo gaat ons nieuwe onderkomen eruit zien volgens de fb-site van MN A’dam.

Ben heel benieuwd hoe dit er in werkelijkheid uitgaat zien. Volgens mij kunnen we daar wel wat mee.
Het is nog even wachten. Vanavond eerst maar een paar mooie boulders bouwen om een waardig afscheid mogelijk te maken van de kerk die ons de afgelopen jaren in hogere sferen bracht.

Posted under Bouldering