Fontainebleau Maart 2014

Vrijdagavond vertrekken we (Robert, Marc en ik) voor drie dagen naar Fontainebleau. In de hal gaat het boulderen erg goed, met de vorm op plastic zit het goed. Maar of ik dat kan vertalen naar de rots is altijd de vraag, maar mijn verwachtingen zijn hoog gespannen en Erwin heeft het goede voorbeeld gegeven. Na een voorspoedige reis zitten we in Villepinte in de B&B, net ten zuiden van Charles de Gaulle. Een stuk korter in de auto dan helemaal doorrijden naar Moret, waar we de twee andere nachten slapen. Nog voor middernacht zijn we op de hotelkamer.

Ontbijt is OK. Daarna nog even boodschappen doen bij de dichtsbijzijnde supermarkt. Maar dit valt tegen. Het blijkt zo’n joekel van een supermarkt te zijn waar je blij bent dat je je wandelschoenen aan hebt omdat je kilometers moet lopen om al je boodschappen bij elkaar te krijgen.

Franchard Isatis
We rijden naar de parkeerplaats van Isatis. Dan nog beslissen waar we heen gaan. In het begin van Isatis hebben we nog wel projecten, maar iets verderop zitten ook nog wel mooie dingen (misschien moeten we Angle Ben’s eens proberen), de laatste keer waren we wat hoger op de heuvel en daar zijn ook nog beauties en projecten, misschien voor later op de middag. En dan is er natuurlijk nog Franchard Hautes Plaines met mooie boulders. Het eerste stukje lopen we voorbij. Na wat opwarmen gaan we als eerste voor La Planquee. Een 6b op scherpe randjes en weinig grip op marmer voor je voeten. In de eerste poging kom ik al heel ver, maar mos blijkt niet zo’n goede grip te hebben. Even van de andere kant op het blok geklommen en de bovenkant geinspecteerd en schoongemaakt. Ik vind nog een goede greep. Marc klimt hem daarna met deze beta heel snel. Ik glijd nog een paar keer van de scherpe randjes af, waardoor het vel op mijn vingertoppen snel minder wordt, en het was al zo dun. Daardoor denk ik vooral aan de negatieve kant en minder aan de bewegingen die ik moet maken. Gelukkig kan ik hem na nog een paar pogingen toch klimmen. Toch wel een typische Bleau-boulder.

Daarna lopen we naar Angle Ben’s. Een van de mooiste kanten van Bleau. En niemand die de boulder probeert. In het begin heb je voor links nog een randje om op te staan. Daarna is hij volledig glad. Echt glad. Niets plakt, vandaar de verwijzing naar de rijst van Uncle Ben’s. De eerste passen gaan makkelijk. Een hoop gedoe terwijl je linkervoet nogsteeds op het eerste randje staat. Ik begin met mijn linkerhand op de kant en pak dan met rechts een stukje hoger de kant. Vervolgens plaats ik mijn voet op het zwarte stukje rots. Als het niet zwart van het rubber was zou je daar niet op gaan staan, te weinig grip. Maar het is toch de beste plek, of beter gezegd de minst slechte.

IMG_4897

Ik pas daar goed tussen en kan goed druk zetten en mijn linkerhand hoger op de rand plaatsen. Nu komt voor mij het lastigste en dat is van het linkertreetje afstappen. Dat gaat steeds makkelijker, maar waar laat je die linkervoet. Ik probeer vanalles om te zorgen dat ik een beetje kan afzetten richting dat goddelijke randje net onder de top. Uiteindelijk duw ik mijn teen tegen de rand van de kant, daar waar het net wat ruwer is. Veel is het niet, maar hierdoor kan ik druk op mijn rechtervoet zettten en zo omhoog komen. Ik sla naar het randje en ben verbaasd dat ik hem langs mijn vingertoppen voel glijden. Ik kan er dus bij! Weer een aantal pogingen verder kan ik het randje ook fixeren. Ik probeer omhoog te lopen, maar glij eerst met rechts naar beneden, kan mijn linkervoet al glijdend nog hoger zetten, maar ook deze glijdt weg, snel weer mijn rechtervoet plaatsen, maar nu houdt ik het randje niet meer. Goed rusten en nog een poging doen. Het gaat weer goed, kan het randje pakken en nu ga ik voor de top. Mijn voet glijdt half weg, maar ik kom net hoog genoeg om de top te pakken. Ik glij nog een keer weg, maar de rand is goed genoeg. Die laat ik niet meer los!

MVI_4929_5

Wow. Mijn tweede 7a+ en wat voor een. Dit is een geweldige boulder, die ik niet gedacht had te kunnen klimmen. Zeker niet bij deze temperaturen.

Ondertussen hebben Marc en Robert nog twee zesjes gevonden die we snel doen.

IMG_4946

Gorge du Houx
In de auto begint de hooikoorts op te komen en het snotteren is begonnen. Ondanks mijn loopneus smaakt de tractatiewijn goed. Ik slaap die nacht kort en slecht. Als ik de volgende dag wakker wordt zitten mijn ogen dichtgeplakt. Dat wordt waarschijnlijk helemaal niets vandaag.
Om de drukte op zondag te ontlopen gaan we naar Gorge du Houx. Eigenlijk het westelijke puntje van de Franchards. Het is heerlijk rustig op de oude weg waarover we lopen. We verwachten weinig mensen tegen te komen vandaag. We zoeken een eerste pleintje en checken de boulders.

IMG_4952

Veel zijn mossig en nog vochtig. Toch vinden we een paar mooie zesjes zodat het gebied in ieder geval op onze scorelijst staat. Als we bij een mooie wand komen waar meerdere zessen naast elkaar zitten stroomt het opeens vol met klimmmers. Zo staan we in dit rustige gebiedje opeens met meer dan 10 klimmers op een paar vierkante meter.
Ik kan de tweede boulder van dit rijtje niet afmaken. Ik zet zo veel druk op de randjes dat mijn huid er snel aangaat, ik zie dat het randje in mijn vel staat. Marc kan dankzij uitmuntend voetenwerk deze 6a+ klimmen. Ik vermoed dat het in de hal een 7b zou zijn.

Het dak van Gargantoit (een van de redenen om naar dit gebiedje te gaan) blijkt een stuk hoger dan de fototjes doen vermoeden. Het blijkt dat alle foto’s gemaakt zijn vanaf een hooggelegen stuk grond.

IMG_4960

Toch gaan we hem proberen. Gelukkig spot Robert en dat geeft Marc en daarna mij veel vertrouwen. Eerst klimmen we langs een kant waar het lastig is de goede grepen te vinden. Dit gaat uiteindelijk makkelijk en vervolgens kom je bij een aflopende rand en is het afgelopen met de goede grepen. De truc is om goed aan je hak te hangen, maar niet te hard te trekken, want dan kun je de sloper niet vasthouden. Met rechts moet je dan langs je linkerhand om daar wat te pakken. Met links moet je dan helemaal om de punt heen. Marc kan de rand een keer aantikken, ik kan kan er alleen naar slaan (zonder iets te raken). In het lijf zit geen energie meer. De fysieke boulder, de spanning en de slechte nacht hebben hun tol geeist.

Bas Cuvier
Weer een slechte nacht door de hooikoorts. Op maandag gaan we naar Bas Cuvier, maar het is een stuk drukker dan verwacht, maar natuurlijk lang zo druk niet als in het weekend.
Na een klein beetje opwarmen gaan Marc en ik Edlinger proberen. Tussen La Suzanne en … zit hooguit een meter afstand, toch heeft iemand er nog een boulder tussen kunnen openen. En nog een mooie lijn ook. De zon schijnt echter vol op de rots en ondanks dat ik hoog kom kan ik hem niet afmaken. Ook omdat ik niet het allerlaatste beetje vel van mijn vingers wil slijten. Het randje van gister heeft een gaatje achtergelaten en begint te bloeden doordat ik langzaam van een sloper afglijd.
Ik zou heel graag La Joker klimmen en daar wil ik nog wat vel voor overhouden. Na een paar goede pogingen kom ik niet verder dan de vorige keer. Ik kan omhoog komen, wat al lastig is omdat je enorm hoog je voet neer moet zetten en dan je rechterarm afgeblokt houden. Vervolgens moet mijn linkerarm er helemaal overheen naar rechts kruisen. Maar ik kom met links niet ver genoeg. Ik ga al veel te snel weer naar benenden.
Ik klim nog wel een nieuwe uit het rode circuit, nr 26, een vijfje. Als ik in dit tempo doorga (1 per jaar) heb ik het rode circuit over tien jaar af! Ook bij Robert en Marc is er de fut uit. Marc doet nog wel een paar 6a plaatjes en doet ons Jumbo Jet voor. Robert en ik klimmen hem daarna ook. Een 6b, maar dan wel new Skool waardering zeg maar.

Na een paar dagen heel hard projecten en een paar mooie ticks reizen we moe maar voldaan weer af richting A’dam.

Ik zal binnenkort mijn ticklist weer eens bijwerken en wellicht ook die van andere Prosac’ers. Want dat is er de laastste tijd niet van gekomen.

Posted under Bouldering

This post was written by martijn on April 9, 2014

Nog ff snel

Onze traditionele Valentijnstrip naar Fontainebleau viel dit jaar helaas in het water wegens veel regen. Gelukkig konden Arnold, Bernhard en ikzelf het ons permitteren om toch een zondag en maandag naar Bleau af te reizen. Met Michiel en Bart in the House hadden we prima inspiratie. Ook waar het om boulderen gaat…

Voor mijzelf was vooral de zaterdag een topdag. Ik klim niet zo vaak zevens. Zeker niet 3 op een dag. Maar dit weekend dus wel. Het zal aan het gezelschap, de prima omstandigheden, en waarschijnlijk aan het aanrijdtijdstip gelegen hebben. Normaal komen we om 2 uur ‘s nachts aan, nu was het 8 uur ‘s avonds. De maaltijd met wijn erna konden blijkbaar geen kwaad meer doen.

Apremont Oust stond op het programma, Onde de Choc was een mooi doel om te klimmen. Helaas voor ons net iets te moeilijk, vanwege de enorme zwaaihak, maar liggen nog verscheidene andere leuke boulders in de nabije omgeving. Rêve de Pierre had Bernhard al geklommen, dus de beta was zeer welkom, en omdat Arnold er zo lekker in begon zag ik het ook wel zitten. Slopers liggen me wel, en na tig pogingen lukte de boulder. Triomf! Weekend geslaagd, al was ik net zo lief met een 6 begonnen als eerste boulder. Tussen de pogingen in Onde de Choc door deed Bernhard nog wat probeersels in Fosse Ailleurs, naar verluid een 7a+. Het begin van een 5c, maar een verre pas naar rechts naar een sloper vanaf een sloper. De linkerduim zou me helpen. Dus niet! Uiteindelijk was het een open hand die me naar rechts bracht, en door overtuigend spotwerk van Bernhard kon ik de scherpe marmerplak met links overkruisen. Een mantel op links, en toppen. Softe 7a+, maar toch lekker gedaan!

Dat was eigenlijk al veel meer dan waar ik op had kunnen hopen, dus toen de mannen naar Deltaroc verhuisden heb ik ze hun gang maar lekker laten gaan. Prachtige boulder, en een moeilijke start op randjes en weinig om op te staan. Vervolgens door via een kant met slopers en een schijnbaar lastige top. bernhard en Arnold klommen hem toch wel snel, en ik heb hem ook maar gedaan… Topdag.

De dag erna naar Cuvier. Geen deuk in een pakje boter geboulderd, al was het schitterend weer. De taartjes in Milly en het gezelschap maakten het perfect dit weekend!

Posted under Bouldering, Trips

This post was written by airwin on March 21, 2014

Nieuw leven

Nee deze post gaat niet over de aankomende Prosac-tweeling, maar is om de site wat nieuw leven in te blazen.

Er is een nieuwe klimsite! Na het stoppen van eerst climbing.nl en later van BLadOverKlimmen.nl is er nu Siked! Op Siked.nl staat (Nederlands) klimnieuws, wedstrijdverslagen, klimagenda, actuele interviews, columns en links naar videos. Een van de drie oprichters van de site is Bram Berkien, bekend van de mooie foto’s uit BLOK.

Op zoek naar wat filmpjes om me mentaal voor te bereiden op het bleau-weekend kwam ik het volgende tegen over de Font men. Speciaal voor Bart, al weet ik niet of er nog iemand onze site weet te vinden na bijna een jaar stilte:

Dat ze bij 8a.nu af en toe toch wat goeds doen blijkt uit de samenwerking met EpicTV. Hier een introductie op Albarracin. Voor degene die er geweest zijn, let ook op de waardering (en einde) van Like a Bow!

Hopelijk binnenkort weer wat meer posts over onszelf…

Posted under Overig

This post was written by martijn on March 19, 2014

Meivakantie 2013

Het verslag van mijn meivakantie in lijstvorm (Voor de lijst van de scores klik je op de Ticklist-button hierboven).

  • 6 klimdagen
  • 1548 km gereden
  • 8 volwassenen
  • 9 kinderen
  • 1 redding Arnold door een tak
  • 276 foto’s gemaakt (nog 69 over)
  • 21 filmfragmenten
  • 1 tropische regenbui
  • 1 geschaafde scheen
  • 34 croissants
  • 14 zessen
  • 1 zeven
  • 1 lange discussie over de juistheid van de zevende graad
  • 3x mantelen in 1 beklimming
  • 1 kleine straat op 1 dag (6a, 6b, 6c, 7a)
  • 6 verschillende klimgebieden
  • 1 gebiedje op loopafstand van ons huisje
  • boulders in 5 verschillende gebieden
  • boulders in 3 nieuwe gebieden (Cul du Chien, Apremont Bizons, Buthiers)
  • 2 versleten jongensbroeken
  • 2 goede hulpen zondag
Grote zandbak

Grote zandbak

Cul du Chien

Cul du Chien

Crimping

Crimping

Plaatje van een plaatje

Plaatje van een plaatje

Arnold staart naar zijn reddende tak

Arnold staart naar zijn reddende tak

Boot

Boot

Bizar

Bizar

Hulp op zondag

Hulp op zondag

Posted under Bouldering

This post was written by martijn on May 30, 2013

Bleau Maart 2013

Goed het is al een eeuwigheid geleden, over twee weken zijn we er alweer. Maar toch nog een verslag van de afgelopen tocht naar Bleau.

Vrijdag
Na een hele korte en slechte nachtrust moet ik vrijdag nog weken en uit mijn werk de huurauto ophalen. Met een schakelbak heb ik in jaren niet serieus gereden en dan cold-turkey door het stampvolle en door werkzaamheden opgebroken binnenstad van Utrecht is geen pretje. Meer dan een uur later heb ik Reinder opgepikt van het station en zijn we Utrecht uit. Eenmaal op de snelweg rijdt het prima door en komen niet al te laat aan in het hotel in Milly. Arnold en Marc waren ‘s ochtends al vertrokken en Marc doet slaperig open en overhandigd de sleutel van mijn hotelkamer. Het was niet helemaal goed gegaan met de reservering, maar ik mag op een eenspersoonskamer slapen.
De korte nachtrust en het wat krampachtig rijden hebben zijn tol geëist. Het gevoel in mijn schouders voorspelt niet veel goeds voor morgen. Maar het vooruitzicht om een weekend in het bos rond te dartelen doet me prettig inslapen. Of was dat het slaaptekort?

Zaterdag
Wanneer ik ‘s ochtends Arnold tegenkom strompeld hij door het hotel. Hij heeft vrijdags zijn enkel flink bezeerd en gewoon lopen is er niet bij. Met wat intape tips (ik ben wat enkels wel ervaringsdeskundige) gaat Arnold het proberen.
We gaan naar Franchard Isatis, we lopen helemaal door het gebied. Eerst stoppen we bij La Cervin. Achterop zit een een mooie 6c die net zo heet als ons hotel: La Cygne. Reinder klimt hem, Marc en ik geven hem op. De grepen zitten ver uit elkaar en het persen levert mij een hoop pijn op in de schouders. Zonde want het is een mooie boulder. Arnold heeft Robert opgehaald die ‘s ochtends vroeg met de Thalys is afgereisd. Arnold klimt ook Le Cygne, met een hele dikke enkel. Ongelooflijk.

Reinder in Le Cygne

Reinder in Le Cygne



Marc in Grattons Milième assis

Marc in Grattons Milième assis



Arnold omlaag

Alternatieve route omlaag

We lopen verder, nog voorbij de boulder Iceberg. Hier ben ik nog nooit geweest en er zijn een hoop boulders die er mooi uitzien. We gaan wat zesjes proberen voor de twee 6a’s en twee 6b’s heb ik in totaal slechts 5 pogingen nodig.

We komen bij Abdolobotomy uit. Een mooi blok met daarop volgens de nieuwe Jingo Wobbly een staande start (6b), een linker variant (6c+) en een zitstart middenin (7a+). We beginnen met de staande start, maar vergeleken met de vorige boulders is dit andere koek. Maar hij valt. De passen van een zitstart van de linkervariant zijn mooi en als losse passen kan ik ze snel maken. Reinder linkt ze al snel en staat op het blok. Na veel pogingen kan ik deze beauty klimmen. Na thuiskomst zag ik dat er bij de linkervariant geen zitstart stond en dat iedereen in filmpjes de zevendegraads Abdolobotomy hetzelfde begon als wij gedaan hadden. Ik begon te twijfelen of ik misschien toch een 7a geklommen had. Maar met wat mailen met guru Van Raaij blijkt dat de originele zitstart erg ingewikkeld en gekunsteld en vooral heel hard (7b) is (klik hier voor de originele beschrijving). Uiteindelijk komt hij als 6c+ op mijn lijst. Hulde ook voor de nieuwe Jingo Wobbly (ook al zijn ze het assis tekentje vergeten), die deze logische lijn erbij heeft opgenomen terwijl deze niet op bleau.info staat.

Daarna doe ik ook nog Plastikman (7a). Een hele rare start met beide handen en een been in een groot gat waar je je uit moet wurmen en ik kan met mijn teen een beetje langs de rand schrapen, zodat ik niet uit donder. Het laatste sprongetje vanaf een klein randje is lastig als je van onder komt. Los kan ik de pas makkelijk maken, ik moet dus gewoon zorgvuldig gaan staan en springen. Maar ik kom steeds met mijn vingers op de rand en niet net erover. Met kramp in mijn kuiten en kale, pijnlijke vingertoppen kan ik ook de laatste pas uiteindelijk maken. Een zeer goede dag en mijn schouder heeft het erg goed gehouden.

Zondag
De volgende dag wil ik graag naar Cuvier. Ik ben daar al lang niet geweest en met deze vorm moeten er gewoon wat projecten vallen. Gelukkig kan ik mijn reisgenoten meekrijgen.
Ik wil vooral graag La Joker klimmen, maar na een paar pogingen is het duidelijk dat mijn schouder dit niet leuk gaat vinden. Daarna heb ik last van het Bas Cuvier-syndroom: er zijn teveel mooie boulders en kan me niet goed focussen op één project. UIteindelijk herpak ik mij in de meest voorbijgelopen boulder van Cuvier, La Marco. Dit keer kom ik echt heel hoog, maar het verwachte randje blijkt een stuk aflopender te zijn dan verwacht. Helaas. Ongelofelijk dat dit een 6b+ is. Bretelles assis (6c) lukt nog wel, daarna was het echt helemaal op.

BretellesAssis

Bretelles assis (foto Marc)



Robert in Bretelles assis

Robert is weer eens te lang voor een boulder

Posted under Bouldering

This post was written by martijn on April 21, 2013