Goed het is al een eeuwigheid geleden, over twee weken zijn we er alweer. Maar toch nog een verslag van de afgelopen tocht naar Bleau.
Vrijdag
Na een hele korte en slechte nachtrust moet ik vrijdag nog weken en uit mijn werk de huurauto ophalen. Met een schakelbak heb ik in jaren niet serieus gereden en dan cold-turkey door het stampvolle en door werkzaamheden opgebroken binnenstad van Utrecht is geen pretje. Meer dan een uur later heb ik Reinder opgepikt van het station en zijn we Utrecht uit. Eenmaal op de snelweg rijdt het prima door en komen niet al te laat aan in het hotel in Milly. Arnold en Marc waren ‘s ochtends al vertrokken en Marc doet slaperig open en overhandigd de sleutel van mijn hotelkamer. Het was niet helemaal goed gegaan met de reservering, maar ik mag op een eenspersoonskamer slapen.
De korte nachtrust en het wat krampachtig rijden hebben zijn tol geëist. Het gevoel in mijn schouders voorspelt niet veel goeds voor morgen. Maar het vooruitzicht om een weekend in het bos rond te dartelen doet me prettig inslapen. Of was dat het slaaptekort?
Zaterdag
Wanneer ik ‘s ochtends Arnold tegenkom strompeld hij door het hotel. Hij heeft vrijdags zijn enkel flink bezeerd en gewoon lopen is er niet bij. Met wat intape tips (ik ben wat enkels wel ervaringsdeskundige) gaat Arnold het proberen.
We gaan naar Franchard Isatis, we lopen helemaal door het gebied. Eerst stoppen we bij La Cervin. Achterop zit een een mooie 6c die net zo heet als ons hotel: La Cygne. Reinder klimt hem, Marc en ik geven hem op. De grepen zitten ver uit elkaar en het persen levert mij een hoop pijn op in de schouders. Zonde want het is een mooie boulder. Arnold heeft Robert opgehaald die ‘s ochtends vroeg met de Thalys is afgereisd. Arnold klimt ook Le Cygne, met een hele dikke enkel. Ongelooflijk.
Reinder in Le Cygne
Marc in Grattons Milième assis
Alternatieve route omlaag
We lopen verder, nog voorbij de boulder Iceberg. Hier ben ik nog nooit geweest en er zijn een hoop boulders die er mooi uitzien. We gaan wat zesjes proberen voor de twee 6a’s en twee 6b’s heb ik in totaal slechts 5 pogingen nodig.
We komen bij Abdolobotomy uit. Een mooi blok met daarop volgens de nieuwe Jingo Wobbly een staande start (6b), een linker variant (6c+) en een zitstart middenin (7a+). We beginnen met de staande start, maar vergeleken met de vorige boulders is dit andere koek. Maar hij valt. De passen van een zitstart van de linkervariant zijn mooi en als losse passen kan ik ze snel maken. Reinder linkt ze al snel en staat op het blok. Na veel pogingen kan ik deze beauty klimmen. Na thuiskomst zag ik dat er bij de linkervariant geen zitstart stond en dat iedereen in filmpjes de zevendegraads Abdolobotomy hetzelfde begon als wij gedaan hadden. Ik begon te twijfelen of ik misschien toch een 7a geklommen had. Maar met wat mailen met guru Van Raaij blijkt dat de originele zitstart erg ingewikkeld en gekunsteld en vooral heel hard (7b) is (klik hier voor de originele beschrijving). Uiteindelijk komt hij als 6c+ op mijn lijst. Hulde ook voor de nieuwe Jingo Wobbly (ook al zijn ze het assis tekentje vergeten), die deze logische lijn erbij heeft opgenomen terwijl deze niet op bleau.info staat.
Daarna doe ik ook nog Plastikman (7a). Een hele rare start met beide handen en een been in een groot gat waar je je uit moet wurmen en ik kan met mijn teen een beetje langs de rand schrapen, zodat ik niet uit donder. Het laatste sprongetje vanaf een klein randje is lastig als je van onder komt. Los kan ik de pas makkelijk maken, ik moet dus gewoon zorgvuldig gaan staan en springen. Maar ik kom steeds met mijn vingers op de rand en niet net erover. Met kramp in mijn kuiten en kale, pijnlijke vingertoppen kan ik ook de laatste pas uiteindelijk maken. Een zeer goede dag en mijn schouder heeft het erg goed gehouden.
Zondag
De volgende dag wil ik graag naar Cuvier. Ik ben daar al lang niet geweest en met deze vorm moeten er gewoon wat projecten vallen. Gelukkig kan ik mijn reisgenoten meekrijgen.
Ik wil vooral graag La Joker klimmen, maar na een paar pogingen is het duidelijk dat mijn schouder dit niet leuk gaat vinden. Daarna heb ik last van het Bas Cuvier-syndroom: er zijn teveel mooie boulders en kan me niet goed focussen op één project. UIteindelijk herpak ik mij in de meest voorbijgelopen boulder van Cuvier, La Marco. Dit keer kom ik echt heel hoog, maar het verwachte randje blijkt een stuk aflopender te zijn dan verwacht. Helaas. Ongelofelijk dat dit een 6b+ is. Bretelles assis (6c) lukt nog wel, daarna was het echt helemaal op.
Bretelles assis (foto Marc)
Robert is weer eens te lang voor een boulder
Posted under Bouldering
This post was written by martijn on April 21, 2013
