Voetbal was de eerste sport waar ik echt heel fanatiek in was. Ik begon op mijn zesde in de e`tjes. Elke week 1 of 2 keer trainen en op zondag een wedstrijd. Ik was verschrikkelijk blij met mijn eerste echte voetbalschoenen. Elke zondag voldeed zich hetzelfde ritueel. Ik werd vroeg wakker, deed meteen mijn voetbalkleren aan, inclusief voetbalschoenen en ging weer op bed liggen om te wachten totdat het tijd was om op te staan, te ontbijten en naar het voetbalveld te fietsen. Al liggend op mijn bed luisterde ik naar Ko de Boswachter Show met het nieuws over de dieren in het bos (De dierenwinkel avant la lettre).

Ik was zo bezeten van voetbal dat ik per se de kleren en de schoenen aan moest. Zo voelde het net alsof ik al aan het voetballen was, zo kon ik het spel al beleven. Het liefst had ik ze de hele dag aan. Ik was namelijk voetballer en die hebben voetbalschoenen aan. Dat het niet goed is voor de noppen ging er bij mij niet in. Zo ging dat een aantal jaren door totdat het op een gegeven moment mij ook duidelijk werd dat het een beetje suf en kinderachtig is. Voortaan gingen de voetbalkleren in een tas inclusief de schoenen en dat ging pas in de kleedkamer aan. Ik was wel nog steeds voetballer maar geen gekke henkie.

Mijn voetbal carriere stopte te vroeg door een knieblessure en ik moest naar nieuwe sporten uitkijken. Via vele omzwervingen kwam ik bij het wandelen uit en vervolgens het Alpinisme. Een C1 cursus van de KNBV was het logische vervolg en samen met mijn vriendin gingen we naar de Bergsportdag. Het eerste dat me opviel is dat het meerendeel van de bezoekers in vol ornaat liepen. Afritsbroek, fleece trui, goretex jas en natuurlijk D schoenen. Ik moest meteen aan mijn voetbalschoenen denken. Ik stelde me zo voor dat ze al s`ochtends vroeg hun spullen hadden aangedaan en inclusief D schoenen op bed waren gaan ligeen om naar Ko de boswachter te luisteren wachtend totdat het laat genoeg was om naar de bergsportdag te gaan.

Bij klimmers en boulderaars zie je dat ook. Je weet pas zeker of een boulderkickoff drukbezocht is als de kleedkamer volhangt met donsjassen en de hal is afgeladen met mannen met mutsen. Als het te warm is gaat het shirt uit en blijft de muts op. Ook dan denk ik aan mijn voetbalschoenen.

Je bouldert niet maar je bent boulderaar.

Posted under Bouldering

Woensdagochtend loop ik op het station in Utrecht, in afwachting van mijn overstap naar wereldstad Bunnik.
Uit mijn nog slaperige ooghoek zie ik tot mijn verbazing Nederlands kampioen boulderen Nicky. Toch vreemd om een Nederlands Kampioen op Utrecht CS te zien staan zonder dat waarschijnlijk ook maar iemand hem herkend, laat staan om een handtekeningen vraagt.

Op het perron zie ik ook Timo en Casper zitten. Heb ik gister na het boulderen te veel bier gedronken en te veel nagedacht over boulderen dat ik me ditalles verbeeld? Ze zullen gezamenlijk wel ergens heen gaan. Monk wellicht? De trein naar Eindhoven vertrekt immers van hetzelfde perron als mijn trein naar Bunnik.

Nog steeds niet wakker stap ik de stoptrein in. Wanneer ik een paar minuten in Bunnik uitstap zie ik ook het groepje boulderaars weer op het perron. Ik ben wel gewend om af en toe (mij) bekende boulderaars tegen te komen op de raarste plekken. Zelfs op het station in Bunnik. Maar in Bunnik is toch weinig wat boulderaars zoeken, behalve werk dan zoals in mijn geval.

Nu pas zie ik dat ze meer spullen bij zich hebben dan voor een gemiddelde training. Voor me lopen ze naar een auto waar Vera samen met de bondcoach wacht. Was er binnenkort niet ergens een WorldCup boulderen?

Na wat cafeine zoek ik achter mijn computer toch even de evenementenagenda op: een wedstrijd in Hall dit weekend. Ik heb het me dus waarschijnlijk niet verbeeld. Een hele opluchting, maar het blijft een rare gewaarwording.

Posted under Bouldering