Woensdagochtend loop ik op het station in Utrecht, in afwachting van mijn overstap naar wereldstad Bunnik.
Uit mijn nog slaperige ooghoek zie ik tot mijn verbazing Nederlands kampioen boulderen Nicky. Toch vreemd om een Nederlands Kampioen op Utrecht CS te zien staan zonder dat waarschijnlijk ook maar iemand hem herkend, laat staan om een handtekeningen vraagt.

Op het perron zie ik ook Timo en Casper zitten. Heb ik gister na het boulderen te veel bier gedronken en te veel nagedacht over boulderen dat ik me ditalles verbeeld? Ze zullen gezamenlijk wel ergens heen gaan. Monk wellicht? De trein naar Eindhoven vertrekt immers van hetzelfde perron als mijn trein naar Bunnik.

Nog steeds niet wakker stap ik de stoptrein in. Wanneer ik een paar minuten in Bunnik uitstap zie ik ook het groepje boulderaars weer op het perron. Ik ben wel gewend om af en toe (mij) bekende boulderaars tegen te komen op de raarste plekken. Zelfs op het station in Bunnik. Maar in Bunnik is toch weinig wat boulderaars zoeken, behalve werk dan zoals in mijn geval.

Nu pas zie ik dat ze meer spullen bij zich hebben dan voor een gemiddelde training. Voor me lopen ze naar een auto waar Vera samen met de bondcoach wacht. Was er binnenkort niet ergens een WorldCup boulderen?

Na wat cafeine zoek ik achter mijn computer toch even de evenementenagenda op: een wedstrijd in Hall dit weekend. Ik heb het me dus waarschijnlijk niet verbeeld. Een hele opluchting, maar het blijft een rare gewaarwording.

Posted under Bouldering