Het is inmiddels 3 maanden geleden dat ik plat op mijn rug viel.

De afgelopen maand heb ik weer geboulderd, al is het voornamelijk op en af klimmen van wat makkelijkere boulders. Iedere keer een klein graadje erbij. Het afspringen gaat ook van steeds hoger. De eerste keren vanaf 10cm hoogte, en dat was al spannend. Langzaam opgebouwd met een tiental centimeters per sessie.

Maar langzaam, langzaam gaat het beter, vooral dankzij de fysio onder de boulderhal. Gelukkig kom ik weer meer op de 5e verdieping dan op de 3e (respectievelijk

de boulderhal en de fysio/fitness). Het is erg prettig om bij een fysio te zijn die ook echt weten wat boulderen is en daarmee de impact (ook letterlijk) van het boulderen kan inschatten. Vorige week bereikte ik de mijlpaal van het heel beheerst, rechtstandig en zeer gecontroleerd laten vallen van de bovenste greep. Een hele mijlpaal die ik moest bekopen met weer aardig wat pijn in mijn nek en hoofd.

Gister heb ik zowaar wat zessen kunnen boulderen. Dat geeft toch weer het gevoel van bijna echt boulderen. En dat levert weer wat motivatie op. Want ik vind het maar langzaam gaan. Dat het veel erger kan en dat je dan nog meer naar de positieve kanten ervan inziet bewijzen de volgende personen. Respect voor die gasten!

http://martinkeller.blogspot.nl/2012/11/365days-to-go-real-epic-has-just-begun.html

Een bekende gast die geen knoop aan het einde van zijn touw maakte: http://www.davemacleod.blogspot.nl/2012/10/end-of-line-for-short-while.html

En als laatste een blessure die

een prachtig filmpje heeft opgeleverd:

Herstel