Een van mijn goede voornemens is om vaker de camera mee te nemen tijdens het boulderen en dan ook daadwerkelijk meer te filmen. Nou heb ik me daar de laatste tijd vrij goed aan gehouden en een en ander verzameld. Daar hebben jullie niks van gezien want ik wil niet na elke trip een kort filmpje maken maar de beste en mooiste beklimming samenvoegen in een langere film.
Ik kreeg de laatste tijd al regelmatig de vraag hoe het met de film voorstaat en ben maar eens begonnen met alle bruikbare stukjes te verzamelen. Nou dat valt vies tegen. Voor een langere film wil ik toch een 30 tal boulders hebben en dan in alle moeilijkheidsgraden die wij in staat (zouden moeten) zijn te klimmen. Ik kom momenteel tot 15 boulders waarvan 12 in de 6e graad een in de 7e graad en een in de 5e graad…
Dat is niet best. Niet hard genoeg en te weinig. Ik ga nog meer filmen en jullie moeten beter je best gaan doen. Voor de zomer komt een bezoek naar Fontainebleau er niet meer van maar daarna moeten we toch echt los gaan. Hopelijk heb ik dan volgend jaar genoeg materiaal voor een mooie film.
Om jullie te motiveren en ter vermaak hierbij de eerste trailer.
ps. Als je alle boulders die in het filmpje voorkomt kan opnoemen krijg je een biertje van me.
Ik houd er wel zo mijn eigen regels op na, dus het kan zijn dat ik zomaar mensen met een topografisch geheugen uitsluit van deelneming. Je weet wel wie ik bedoel.
Met het mooie weer afgelopen pinksterweekend moest er natuurlijk buiten geklommen worden. Een klein gedeelte van de Prosac zat lekker in het bos in Frankrijk waar we hopelijk nog een mooi verslag van krijgen en de minder gelukkigen moesten het doen met de bunkers in IJmuiden.
Het was weer erg leuk en ook weer wennen aan de scherpe randjes en niet minder scherpe waardering. Maar snel weer gaan. De afsluitende BBQ was ook erg geslaagd dankzij de chef-kok Erwin. Hieronder foto verslag.
4+ ????
Afklim van bunker 2 is eng.
Mmmm lekker randje
Kijk ik heb allemaal wit spul op mijn hand!
Hoe verder je komt hoe hoger hij wordt.
Start van Einzelfahrt.
The man, the myth...
Erwin, even al je spieren aanspannen voor de foto!
Hoger durfden we niet. We zullen ervoor terug moeten komen met meer crashpads en durf.
We staan al weken te trappelen om met een groepje Prosac’ers naar Bleau te gaan. Het wachten is op een gunstig weekend. Al twee keer hebben een weekend vastgelegd, maar zijn de weersvoorspellingen niet goed genoeg om te gaan. In de tussenliggende weekenden dat we echt niet kunnen is het uiteraard wel mooi weer. De weersvoorspellingen voor het weekend zijn aan het begin van de week super, maar gedurende de week wordt het steeds ietsje minder. Voor vrijdag blijft de voorspelling top: zon. Erwin is al weken in topvorm en staat te popelen om zijn nieuwe crashpad in te wijden. Maar juist hij kan zijn afspraken niet verzetten voor dit weekend, met z’n vieren vertrekken we richting Bleau. Na een mistige reis komen we donderdagnacht in het volledig gerenoveerde (en fris ruikende) Formule1 van Melun.
Het bos van Fontainebleau in herfstkleuren
Vrijdag – Bas Cuvier
Vrijdagmorgen is het nog steeds mistig. Traditioneel voor de vrijdag staat Bas Cuvier op het programma. Ondanks de vochtig aanvoelende lucht is er met de frictie niet veel mis: als we achter in Cuvier onze spullen neerleggen komt net Timo Tak van het blok af nadat hij Super Prestat heeft geklommen.
We warmen wat verderop op in oranje 49. Een listig plaatje, maar lekker om in te komen en een paar keer te doen. Ik schiet wel in de lach als ik de waardering in de topo zie: 2c. Zoiets moeten we ook in de hal bouwen, met bijbehorende waardering!
Arnold is al begonnen in zijn meerjarenproject: Super Prestat. In de winter was hij er heel dichtbij. Nu staat hij in no time op deze megaklassieker. Zijn eerste 7b+ en wat voor een. Nadat hij alle felicitaties in ontvangst genomen heeft, vraagt Arnold of ik nog wat foto’s van hem in de boulder wil maken. Hij zegt dat hij de boulder tot ongeveer de helft nogmaals zal klimmen. Maar ik weet wel beter en jawel: nog geen vijf minuten na de eerste keer staat hij nogmaals boven. Nog voor het middaguur en de topprestatie is al geleverd.
Arnold in Super Prestat
Topprestatie!
Marc en Reinder stappen in de naastgelegen boulder Stalingrad. Een hoge 6b waarvan de laatste passen een grote aanslag doen op je zenuwen. Bij de instap merk ik dat ik helemaal geen zin heb om mijn zwakke zenuwen bloot te stellen aan deze boulder en dat ik graag zo snel mogelijk naar Super Forge wil. Reinder en Marc klimmen de boulder redelijk solide uit. Al komen ze nog shakend, maar voldaan vanachter het blok vandaan. Helden.
Het zou volledig tegen de voorspellingen in de hele dag bewolkt en waterkoud blijven. Ik heb het extra koud omdat ik weet dat ik bewust mijn donsjack in het warme F1 heb laten liggen, want de zon zou gaan schijnen. Ik doe nog een vijfje uit het rode circuit om weer warm te worden. Weer een stapje dichter bij de voltooiing van dit super mooie circuit. Vervolgens is het tijd om ‘randjes te rukken’. Al vrij snel zitten de beginbewegingen van Super Forge er weer in en kom ik op dezelfde hoogte als in februari. Na een aantal pogingen kan ik de beweging naar het medaillonnetje voor het eerst maken. Ik sta echter belabberd op links, maar als ik mijn rechtervoet op een randje plaats kan ik net bij de bovenkant van het medaillonnetje. Maar omdat ik volledig uitgestrekt sta kan ik nooit kracht op mijn rechterhand uitoefenen. Kortom aantikken en airtime pakken. Ondanks dat het maar paar passen zijn is hij stiekem toch wel hoog. De eerst passen kosten geen moeite meer. Pas halverwege begint voor mij de boulder. Voor de concentratie vind ik dit bijzonder lastig. Stap je gefocust in de boulder, ben je voor de crux deze al weer kwijt. Door de knik in het blok verandert de muur van licht liggend, naar licht overhangend. Daar wordt het aanzetten, randjes a la Denmat vastpakken en bijten.
Ik besluit om bij de volgende poging mijn rechtervoet niet op het randje te plaatsen, maar volledig te vertrouwen op links. Hierdoor kan ik beter indraaien en kan ik veel gecontroleerder naar het medaillonnetje. Ik kom wel beter bij het randje maar krijg er niet genoeg grip op, of mijn nagels achter om mijn gewicht omhoog te krijgen. In de pogingen erna kom ik niet verder. Nog een paar keer strand ik op deze pas. Helaas maar het zit er niet in vandaag. Zo dichtbij en het dan toch moeten laten lopen. Balen.
Met Marc loop ik naar Sanguine. Want het is inmiddels al te laat om door te lopen naar Cuvier Rempart (what’s new?). Een mooie 6b mantel die ik altijd op het einde van de dag probeer, om vervolgens na twee pogingen met gehannes met vreselijk verzuurde armen weer op te moeten geven. Dit keer lukt het zowaar om op het blok te komen. Deze boulder stond al heel lang op mijn wishlist. Marc mist net een paar centimeter lengte om de pas vanuit de heelhook makkelijk te maken naar het kommetje. Samen doen we nog wel een mooie feelgood 6a op hetzelfde blok: Coin de Arriere.
In de schemering sluiten we aan bij Reinder en Arnold die samen met Melle en Rianne in een steegje de boulders Ravensbruck en Dernier Jeu proberen. Erg knus daar met z’n zessen. Dernier Jeu wordt door Anrold en Reinder op ‘zeer elegante’ wijze uitgemanteld. Als ik eindelijk na veel pogingen de instap kan en aan de mantel moet beginnen kan ik geen grepen meer zien in het duister. In het echte donker wordt nog wel le Doigt gedaan, maar of daar grepen bij zijn gebruikt die niet tot de boulder behoren kan niemand op de grond met zekerheid zeggen. Tijd om op te stappen.
Melun blijkt behalve die gare flats langs de snelweg ook nog iets van een leuk centrum te hebben. Zo ontdek je na jaren Bleau toch nog nieuwe dingen. Een leuk restaurant vinden te voet is lastig, maar met inschakeling van Bart in NL komen we toch terecht in een leuk restaurant met goed voedsel.
Zaterdag – Rocher d’Avon Ouest
Voor BLOK willen we foto’s maken in dit nieuw geopend gebied. Bizar dat er nog zo veel boulders geopend konden worden zo dicht bij Fontainebleau. Wij rijden naar P2 van de topo. Dit blijkt niet echt een parkeerplaats te zijn, want er kan maar één auto staan. Genoeg voor ons. Wij hebben in het gebied afgesproken met Melle, Rianne, Roland en Maaike. Onder het medaillon van Obermann treffen we elkaar.
We lopen het prachtige van kleur veranderde bos in. In het zonlicht glinsteren de blaadjes in alle kleurschakeringen van groen, tot geel tot rood. Nog voor we bij klimbare blokken zijn hebben we al meer zon gezien dan gister. Het pad (Centier Blue 10) slingert de heuvels op en af en kronkelt als een bergweg tussen de blokken door, die hier en daar ontdaan zijn van hun mos. Met kleine witte pijltjes wordt de boulder en zijn verloop gemarkeerd. Door één symbooltje van nog geen halve centimeter lang is meteen duidelijk hoe een boulder loopt en van meer dan een meter afstand zijn ze bijna niet meer te zien.
De boulders bestaan over het algemeen uit duidelijke lijnen. De afsprong is hier en daar wat naar, maar met goed spotten (en gebruik van mephaken) goed te doen. We vermaken ons er deze dag prima, mede door het heerlijke weer.
In beeld:
Op zoek naar de boulders uit de topo van Gilles Cottray
Melle en het medaillon van Obermann
Marc in 6a+
Roland in 5-je en Rianne in een 6a+
Reinder in Le Solitaire Atterre
Roland in het begin van U96
Maaike in de uitklim van U96 (6b+)
Binnenkort is er meer te lezen over dit nieuwe gebied inBLOK 5.
Zondag – Op zoek
Het is nat. Erg nat. We rijden op het gemak naar Fontainebleau om daar te ontbijten. Hopend op wat zonnestralen om het vocht te verdrijven. Dit keer houden we het bij een bescheiden ontbijt, zodat we nog ruimte hebben voor een heerlijk taartje. Na contact met de hulptroepen van gister blijken Elephant en Apremont zeiknat. Wij gaan het maar weer eens in Chance proberen. Maar Chanceloos doet zijn naam weer eer aan want de blokken zijn supernat. Het regent al een tijdje niet meer, maar het vocht uit de warmere lucht condenseert op de koudere blokken. Sommige blokken zitten vol met druppeltjes condens.
Toch nog maar proberen in 95.2, het is tenslotte nog steeds droog en het waait een beetje. Tegen beter weten in sjouwen we alle spullen omhoog. Aan het einde van het gebied zit zowaar een droog blok. Af en toe zien we wat blauwe lucht. We klimmen warm in twee blauwe boulders. Heerlijk toch dat boulderen. Als ik de tweede boulder haal krijg ik zowaar een goed gevoel over deze dag. Bij de herhaling van de boulder voel ik een paar druppels. Weg goede gevoel. En de druppels worden nu echte regen. Teleurgesteld lopen we terug. Vervolgens hebben we tot in NL onafgebroken regen.
Al met al toch twee dagen heerlijk geboulderd, genoten van een prachtig herfstbos en de Prosac-lat is dit weekend zelfs verlegd. Wij kunnen nu zeggen dat we tot 7b+ klimmen. Dank Arnold.
Heerlijke vakantie! En zoals bijna al onze vakantie liep het weer anders dan gepland. Het begon allemaal aan de kust in Italië bij Cinqueterre waar we heerlijk hebben gerelaxt en met de meiden in zee hebben gezwommen. Maar het was er warm en na krap een week zijn we de koelte van de bergen gaan zoeken en natuurlijk het eerste bouldergebiedje.
Val di Daone
Richting Lago d’Idro wat een dal westelijk van Arco ligt. We vonden een camping aan het meer met ook nog een zwembad. Bij aankomst was het er nog rustig maar toen eenmaal de schoolvakanties echt waren begonnen liep de camping helemaal vol. Het is daar wel erg toeristisch. Nog een dag naar Arco geweest voor de (on)nodige kliminkopen: de eerste klimschoenen voor Julie en een hoop shirts en topjes. Lekkere ijsjes gegeten en op het terras gehangen, het blijft toch wel een fantastisch dorp.
Vanuit de camping is Val di Daone toch wel een eind rijden (+/- 1 uur). De verschillende deelgebiedjes liggen ook een eindje rijden van elkaar in het dal. Verder is het geen gebied om kleine kinderen mee te nemen. Het enige sector waar de kinderen vrij kunnen rondspelen is wat omgeving betreft wel heel erg mooi (zie begin video) maar daar liggen de boulders honderden meters uit elkaar. Maar het is daar heerlijk vertoeven met een meertje, grasvelden en een boerderij waar ze lokaal gemaakte kaas en salami verkopen. De andere sectoren liggen of vlakbij de overigens rustige weg of in een dicht bos of bij het riviertje. Daar zijn wel erg mooie boulders te doen en is er genoeg om je een tijd te vermaken. Dus als je het gebied wilt bezoeken geen kleinere kinderen meenemen en niet kamperen want de campings zijn allen ver weg.
In de twee dagen dat ik er geweest ben heb ik overigens maar drie sectoren bezocht. In Dos Des Aiser op de eerste dag meteen de eerste 6c van de trip geklommen wat veel goeds voorspelde voor de rest van de vakantie. Toen wist ik alleen nog niet dat het nog 2 weken ging duren voordat de tweede zou vallen.
Door het slechte weer werd de volgende bestemming niet Val di Mello maar:
Ailefroide
Wat een heerlijke plek is dat toch. Super camping, alles op loopafstand, relaxte sfeer, vuurtje stoken, vlees grillen en mooie boulders. Na de eerste 6c in Daone had ik wel gedacht de projecten in te tikken die ik nog in Ailefroide had liggen. Niet dus. Of ik begrijp ze niet, of ze liggen me niet of ik ben gewoon niet sterk genoeg. Ik kwam wel wat verder maar nog lang niet ver genoeg om ze af te maken. Gelukkig zijn er in de nieuwe topo wat nieuwe gebiedjes beschreven en de al bekende gebiedjes uitgebreid met alles wat tussentijds is geopend. Zodoende kon ik toch nieuwe boulders klimmen en niet telkens in dezelfde problemen stappen en zeer gefrustreerd raken. Bij het volgende bezoek moet ik of veel sterker zijn of met andere boulderaars zijn zodat ik iemand heb om mee te sparren en de boulders proberen die ik nog nooit ben ingestapt vanwege de slechte afsprong.
De boulders uit de video zijn allemaal van het hoogst gelegen sector: La Steppe.
Na ruim een week weer richting Italië.
Chiomonte
In Frankrijk de nieuwe Grimper gekocht. Daarin stond een artikel over Chiomonte dat in het dal ligt van de Frejus tunnel richting Turijn (niet al te ver van Briancon dus). Ik kende Chiomonte alleen van de video’s met Tony Lamiche in knijteharde boulders maar in het artikel zag het er heel mooi uit en blijkt het een gebiedje te zijn met boulders in alle moeilijkheidgraden en niet onbelangrijk er bestaat een topo (400 boulders van 4+ tot 8b). Zo gezegd zo gedaan, camping in het dal gevonden, topo (gratis!) in stadje Oulx bij de toerist informatie opgehaald en knallen maar. In die topo staat overigens ook de beschrijving van de boulders bij Rifugio Levi-Molinari.
Chiomonte is een mooi zandsteen gebiedje wat eigenlijk voor de zomer te laag ligt. Wel in een mooi bos dus veel schaduw maar toch. Grootste nadeel is dat het vlakbij de snelweg ligt waardoor je continue achtergrondruis hebt die op ten duur vermoeiend wordt. Ander nadeel is dat de dichtbijzijnde camping aan diezelfde snelweg ligt en een verzamelplaats is voor Duitsers met voorliefde voor gemotoriseerd vermaak: quads, motoren en 4wd met tent op je dak. De andere campings zijn een stuk verder weg dus dat is weer jammer.
Het zandsteen is niet te vergelijken met Bleau, veel minder afgerond allemaal. Mooie boulders alleen weer jammer dat we alleen waren. Veel van de mooiere boulders waren vrij hoog en een extra crashpad en spotter zou nodig zijn.
Rifugio Levi – Molinari
Vlakbij Chiomonte maar hoog in de bergen (2000 m) ligt Rifugio levi – Molinari. Een berghut van de CAI die na een lange smalle weg maar op 15 minuten van de parking ligt. Ideaal voor de zomer dus. Rondom de hut en hoger in het dal liggen granieten boulders met in totaal +/- 150 geopende boulders variërend van 4 tot 8a. De ligging van de hut is super. Dennenbomen, riviertjes, grasveldjes rondom met daarin de boulders. Een heerlijke plek om te zijn. Rustgevend na al het motorlawaai in het dal. De beheerders van de hut zijn erg aardig en bakken lekkere taartjes. Voor de volgende keer boek ik een of twee nachten in de hut. Lekker eten en slapen in de hut en overdag rondom de hut knallen en het scheelt dik een 1/2 uur met de auto heen en weer. Komt de NKBV lidmaatschap ook weer goed van pas.
Gottardo
Wat valt er nog toe te voegen aan het artikel in de laatste BLOK. Ik vond het daar erg mooi. Imke vond het in de sectoren waar er bunkers en kanonnen waren naargeestig. Hoe dan ook het boulderen is er erg mooi en technisch. Ook daar moet ik een keer terug met andere boulderaars voor het spotten en uitwerken. In Gottardo mijn 2e 6c van de vakantie geklommen. Een zitstart waar ik uren op gepuzzeld heb. De rest van de boulder was goed te doen, staand beginnen is een 6a, maar die zitstart. Vertikaal randje voor je vingers en niks voor je voeten. Na lang proberen kwam ik van de grond maar ik kon op geen enkele manier de volgende beweging maken. Op een gegeven moment had ik er genoeg van en had ik hem opgegeven. Ben toen in andere boulders gaan kijken maar ik kwam er toch op terug. Ik vond het zo zonde van de tijd die ik erin had gestoken. Nogmaals goed gekeken en als ik nou de rechter voet na het van de grond te komen eens helemaal naar rechts zwiepte, wat dan… Afijn, je kunt het in de video zien. Zonder vreugdekreten, polonaise en bavianen gedrag op de rots want op het moment dat ik hem klom stond de video niet aan. Na het uitrusten meteen herhaald voor de video.
Chironico
Na twee dagen Gottardo en een dag rust was het alweer de laatste klimdag. Het weer was niet super, veel bewolking geen regen dus zijn we niet omhoog gegaan maar naar Chironico. Gebied had ik een paar jaar geleden met Arnold bezocht (1 dag) en ik had er wel weer zien in. Het lichaam niet. Had nog graag iets moois ingetikt maar het was op. Onderarmen wilden echt niet meer. Toen maar wat makkelijkere mooie 6jes gedaan. Gebied moet ik echt eens in een andere periode als de zomer bezoeken.
Door wat onenigheid met mijn harde schijf duurde het wat langer. Maar hier is ie dan: Ascension Part 1!
Voor diegene die de voorgeschiedenis niet kennen. In 2005 gingen we op stap naar het Gran Paradiso gebied om wat makkelijke toeren te maken en goed te acclimatiseren voor Mont Blanc beklimming. Het liep allemaal wat anders…
Deel 2 volgt later. En dan komt er natuurlijk ook nog een video van de aanstaande toer die over een week begint.
