Onze laatste trip dit jaar naar Bleau stond in het teken van de miezerregen. We hadden al ver van tevoren dit weekend gepland, dus is het altijd maar duimen voor mooi weer. In de hal werken we naar een hoogtepunt, en dat moet dan zijn vruchten afwerpen in het bos. Mits het allemaal een beetje meezit natuurlijk…

Na een goede nacht in de F1, bleek het buiten grijs en vochtig te zijn. Een supermarkt vinden in het lelijke Villeparisis was een probleem, we konden wel wat croissants van Nederlandse kwaliteit scoren bij de lokale bakker, die overigens ook Disney knuffels en Franse Staatsloten verkocht. Gelukkig was het nog maar een uurtje rijden naar de Decathlon, de Carrefour en de koffie.

Uiteindelijk kwamen we met een gevulde maag, enkele Bzz borstels en een paar Bzz harsbollen (ieder zijn eigen kleur) bij de blokken in Apremont. Clin d’Oeil, Egoiste, Medaille en Chocolat, Faux Contact, La Lune, Science Friction stonden op de lijstjes. Het inklimmen ging lekker. Een aantal boulders waar ik vroeger bang van werd gingen in 1x, en na vele pogingen lukte die nare 5 uit het hemelsblauwe circuit (hoe heet ie eigenlijk?) ook eens. Althans, nadat Marc hem voordeed. Zo gaat het overigens meestal. Marc zoekt de bolders uit, werkt er een tijdje in, en dan doe ik hem na. Ik zocht in dit geval zelf nog even naar de technische oplossing, maar dit wás juist de technische oplossing.

Omdat Clin d’Oeil te nat was gingen we werken in Modus Vivendi, een 6c in de overhang. Fijne halboulder, die lukte na een tijdje. Helaas lukte het Mark net niet door het dak te klimmen, anders had Marc een mooie clip van hem kunnen maken, want dat was ook een doel dit weekend: Mark op film zien te krijgen voor de grote Prosac film. Het was inmiddels te nat om lekker te klimmen, en we moesten even wachten om in Egoiste te kunnen stappen. De zitstart was wel duidelijk, maar waar begint de staande start? Uiteindelijk maar een beslissing genomen, en aan de voorkant van het blok begonnen. Inmiddels zie ik filmpjes waar aan de zijkant van het blok een flinke greep wordt beetgepakt. Volgende keer komen we weer terug voor deze bouder.

‘s Avonds naar Moret gereden en lekker gegeten in de Refuge. Daar was het iets drukker dan in de Porte de Bourgogne, waar het om 10 uur al donker was… Op tijd naar bed, en de volgende ochtend fris naar 95.2. Redelijk sneldrogend volgens de overlevering, en warempel, er kon daar geklommen worden. Er moest een klassieke 6 (10 wit) geklommen worden, en Mark moest op film. Na een aantal pogingen lukte dat, en zelfs de zitstart (een volle graad erbij: van 6a naar 6b) lukte bijna… Marc klom nog de variant naar rechts (6b+), die lukte me niet meer. Het leek allemaal net wat te vochtig, maar dat zat vast tussen mijn oren.

Na dit succes mochten we weer aan echt moeilijke boulders denken. Mark liep direct op de boulder met de aansprekende naam Pubis Infernal (6a) af, maar moest toch even meestuderen in Le Mur de la Fosse aux Ours (7a). Uiteindelijk beide niet meer gelukt, al kwam ik zelf nog in de laatste greep van Le Mur. Inmiddels de filmpjes op Bleau.info gecheckt, iedereen (m.u.v. Jos Leenen) start vanaf de hoogste zijgreep. Al aardig vermoeid in een naamloze 7a met mantelstart gestapt (kansloos) en in een 6a project gestapt van Marc. Met Marcs voorkennis kon ik hem klimmen. Daarna was het te donker, en zijn we gaan eten in de Pont de Bourgogne. Zoals verwacht waren we de laatsten om te vertrekken. Het zou immers slecht weer worden op zondag.

En dat werd het ook. Eerst naar Franchard Isatis gereden, mar de blokken waren te vochtig. Dan maar naar Canche. Dit was dé gelegenheid. De notoire Canche-haters waren niet mee, en Marc en ikzelf hadden tijdens vorige bezoekjes een aantal leuke boulders geklommen. Robert was in zijn nopjes. Totdat leek dat ook hier van alles nat was. Een harde 6a (ik denk Bobol’s Come Back, 10, 11 of 12 rood, ik zal Marc eens vragen) bleek net te lastig/vochtig, maar de andere drie konden deze lastige bouder klimmen. Nog even gewerkt in La Grande Marche 7a+ (kansloos onder deze omstandigheden), Gros Doigts 7a (de eerste pas) en een 6c rechts naast Mardi Gras (moet ooit lukken!) zijn we naar La Baleine gelopen. Een hoop rotsen bij elkaar, achterin het gebied, die ik nog niet eerder had gezien. Niemand wist zeker hoe la Baleine ging, maar Canche kennende zou dat een traverse van rechts naar links moeten zijn met een zuigende uitklim. Achteraf klopt dat ook, maar blijkbaar verschuift het start- en eindpunt een metertje naar rechts… Hoe dan ook, we konden in onze (lees Marcs) bouder alle stappen, maar waren te moe om ze aan elkaar te rijgen. Toch voldaan naar huis gegaan. Lekker buiten gespeeld, goede gesprekken gehad. Een paar hele mooie zessen geklommen, maar vooral hard gewerkt in zevens. Als we die ooit willen gaan klimmen moeten we ze oefenen. Kijk maar naar Martijn tijdens de vorige trip!

Posted under Bouldering, Trips

Eindelijk. Ik zat er al een tijdje tegen aan te hikken. Het begon een mentaal probleem te lijken. Een paar keer was ik er zo dicht bij (erg hoog in Super Forge, voor mijn gevoel nog een paar millimeter verder mantelen in La Daubé en bij Calins de Kim kwam ik er nog uit toen menigeen al dacht dat ik er was. Twee boulders die ik klom waren ooit zevendegraads, maar waren reeds afgewaardeerd tot zesdegraads toen ik ze klom: Le Petit Toit in 95.2 heb ik terecht geklommen als 6b, maar deze was (voor het stukpoetsen) ooit 7a+. Cortomaltese is redelijk recent afgewaardeerd doordat een of andere gek gehakt heeft in de slopers. 6c+ dus, ook al gebruik ik de gehakte greepjes niet.

Maar nu is het dan eindelijk zo ver: voor mijn gevoel heb ik eindelijk de 7de graad behaald. In Bleau. Want tja… 7e-graads boulderen in Albarracín is leuk, maar in Bleau telt het echt.

In het afgelopen boulderweekend heb ik drie boulders geklommen die op Bleau.info als 7a geklassificeerd worden:

zaterdag L’Oblique in Roche aux Sabots

zondag Tentation in 95.2

maandag La Daubé (rood 9) in Bas Cuvier

Uiteraard verwacht ik niet direct de hardst gewaardeerde 7 te klimmen, wat me overigens met Marie Rose voor het behalen van de 6e graad wel aardig lukte. Bij Tentation was het al snel, nog voor dat ik hem geklommen had, duidelijk dat het geen 7a was in de meeste topo’s.

Thuis ben ik gaan kijken wat de verschillende topo’s in mijn bezit (en dat zijn er inmiddels redelijk wat) erover zeiden. Dit leert dat elke van deze drie boulders ergens als 6c vermeld wordt.

Gelukkig is er niet één topo (in mijn bezit) waar niet ten minste één van deze drie boulders als 7a gewaardeerd is. Daarmee kan ik met een gerust hard zeggen dat ik een 7e graads boulder in Bleau heb geklommen.

Op naar de achtste graad (ahum).

In de lijst heb ik de gradaties overgenomen uit de 7+8, niet (alleen) omdat dat mij goed uitkwam (Bleau.info is beter), maar omdat je ergens van uit moet gaan en ik denk dat deze topo met de meeste zorg is samengesteld.

Voor de enorme waslijst aan harde boulders die er door Reinder, mij en Robert in een lang weekend en door Marc en Erwin in een week zijn ingetikt klik je hier. Kijk snel want er staat al weer een nieuwe trip gepland.

Doordat de focus op de prestatie lag heb ik niet veel (goede) foto’s gemaakt, ik hoop binnenkort toch een impressie toe te kunnen voegen.

Posted under Bouldering, Trips

Voor BLOK mocht ik als verslaggever naar het NK Boulderen in De Klimmuur Amsterdam (aka Centraal).
De foto’s die het verslag op de BLOK-site niet haalde en naar mijn mening wel de moeite waard zijn staan op mijn picasa-site.

Posted under Bouldering, Nieuws, Uitslag

De zomer. Het is alweer een hele tijd geleden. En voordat de herfstvakantie begint moet er toch een verslagje komen. Het begon allemaal met een lange autorit richting Les Landes waar we een paar dagen bij mijn ouders hebben geacclimatiseerd voordat we richting Orlu in de Ariège vetrokken.

Orlu
Orlu ligt vlakbij het toeristische badplaats Ax-les-Thermes in een mooie vallei. Het kleine dorpje heeft een kleine camping die bewoond wordt door deels vaste gasten en voor een deel wandelaars. Af een toe kom je een klimmer tegen. Maar dan wel van het alpiene soort, de Dent d’Orlu is bekend voor zijn multipitch routes. Boulderaars kom je nauwelijks tegen terwijl er toch een mooi klein bouldergebiedje naast het dorp ligt. En dat is meteen het probleem van het gebied, er zijn te weinig boulderaars waardoor het mos weer de overhand krijgt. Door de begroeiing had ik soms moeite om de rotsen op de foto’s in de topo te herkennen (uitgegeven en verkrijgbaar bij de office du tourisme van Ax). Het gebied ligt aan een klein riviertje in een mooi donker bos. Het ligt niet heel hoog maar door de schaduw blijft het in de zomer toch redelijk koel. Kortom leuk voor een kort bezoek.

Lekker buiten boulderen, de mooie rots en mooie lijnen hielpen ook om de vormcrisis van de laatste maanden te overwinnen. Langzaamaan ging het beter en kon ik twee mooie boulders afmaken. Carnassier (6B+) een mooie overhangende boeg waarvan de zitstart het grootste probleem vormde en Tarte aux phalanges (6C) een tricky en spannende boulder. Ondertussen hadden de dames zich ook nog een middag kostelijk vermaakt in een Accrobranche een soort via ferrata/speeltuin/boomklim combi die aan het einde van de vallei te vinden is.

Na een paar dagen in de vallei was het wel weer genoeg en gingen we richting…

Targassonne
Topgebied. Voor ons de eerste keer maar zeker niet de laatste. Na het mooie gladde Ticino achtige graniet in Orlu was het agressieve graniet van Targa wel even wennen maar de hoeveelheid mooie boulders maken alles goed. En wat niet onbelangrijk is als je met de familie op vakantie bent er zijn volop andere activiteiten: zwembad, warme baden, wandelen, paardje rijden, leuke dorpjes bekijken, toeristische dorpjes etc.

De camping is een half jaar geleden overgenomen door een enthousiast en vriendelijk Frans echtpaar die rustig aan de camping willen verbeteren maar ze moeten nog wel een beetje moeten wennen aan de boulderaars en het geluid dat die in groepsverband s’avonds kunnen maken. Uiteindelijk zijn we er bijna 10 dagen geweest en die tijd is voorbij gevlogen. Mede ook door de boulder vrienden die we hebben gemaakt waar we zeker nog een keer mee zullen proberen af te spreken.

Hoogtepunten in Targassonne: Video maniac, Harmonium, de warme baden bij St-Thomas-les-Bains en de nieuwe vrienden. Hoe leuk het ook is op een gegeven moment waren we wel weer toe aan een andere omgeving. Op weg naar Spanje, naar Espot een dorpje aan de rand van het Parc Nacional d’Aigüestortes.

Espot
Geen boulder gebied hier. Je kunt er wel fantastische wandelingen doen. Als je een beetje lui bent (zoals wij en vele andere Spanjaarden) neem je een 4WD taxi die je in het hart van het nationaal park brengt. Vanaf daar kun je naar een van de ontelbare meren wandelen en mooie een of meerdaagse tochten maken. Wij hebben er een dag gewandeld. Julie deed het erg goed Camille is (nog?) geen wandelaar.

Na een paar dagen moest er wel weer geboulderd worden. Op naar de andere kant van het park naar…

Cavallers
Cavallers is de naam van een stuwmeer aan het eind van de Vall de Boi. Aan weerszijden van het laatste stukje weg liggen ontelbare granieten rotsen te wachten om beklommen te worden. Het dal is vooral bekend om zijn (multipitch) klimgebiedjes. Daar is een vuistdikke topo van te krijgen. Als bouldergebied is het alleen bekend bij de locals. Er is ook geen of weinig informatie te vinden. Door wat rond te vragen op internet had ik van een local wat informatie gekregen. Daarmee op stap ging ik het gebied verkennen.
De weg waaraan de boulders liggen is erg smal. Tegenliggers moet je niet tegen komen behalve als je vlakbij een van de vele inhammen en tevens parkeer plekken bent. Vordat je de weg op mag rijden moet je langs een een parkwachter die je vraagt wat je komt doen. Als de parkeer mogelijkheden vol zijn )in het weekend’ kan de weg tijdelijk afgezet worden en kom je er niet in. Waarschijnlijk is dat ook de reden dat er geen topo van het gebied wordt gemaakt men is bang dat de weg overspoeld wordt met nog meer gebruikers. Erg jammer want het potentieel is gigantisch, de rots van de beste kwaliteit en de omgeving prachtig. Het zou een fantastische boulder bestemming kunnen zijn. Nu heb ik twee deelgebiedjes verkend en op onbekende rotsen wat geklommen. Ik kwam een dag wat locals tegen die me wegwijs maakten in het gebied.

Het weer verslechterde en het werd weer tijd om richting de ouders te gaan waar de dames nog een week zouden blijven. Na een paar dagen gingen we naar de laatste boulderbestemming van de vakantie het niet onbekende…

Fontainebleau
Vanuit Nederland waren Erwin met kinderen, Arnold, Robert en Reinder ook naar de camping in Gres gekomen. We hebben nog twee dagen heerlijk in zomers Bleau geklommen. Eerste dag Cuvier dat er warm en smerig bij lag. Tweede dag in Petit Bois waarna het tijd was om richting NL te gaan waar het vervolgens een maand lang regende.

Posted under Bouldering

Vorig jaar was het mij goed bevallen om op vrijdag naar de kwalificaties te gaan van de WorldCup. Toen kon ik alleen de mannen zien vlammen. Dit jaar wil ik ook de top-vrouwen aan het werk zien. Aangezien de toppers als eerste moeten starten, sta ik vroeger op dan op een normale werkdag en zit ik al iets na half acht nog ietwat slaperig in de trein. En dat op een vrije dag.

De eerste dames zijn al begonnen toen ik aankom en tot mijn verbazing ben ik niet de enige die op dit tijdstip al aanwezig is.

(vrnl) Akiyo Noguchi (de latere winnares), Alex Puccio en Alex Johnson

Anna Stöhr in de prachtige boulder 4

Alex Puccio in boulder 2

Juliane Wurm in boulder 2

Mina Markovic in boulder 4. Zo’n rug wil ik ook wel!

Alizée Dufraisse stroopt de mouwen op in boulder 2

Vera Zijlstra komt in de eerste twee boulders tot de eindgreep, maar ze kan de eindgreep beide keren niet fixeren en klimt de boulder niet. Daarna herstelt ze zich knap door de volgende drie boulder te toppen. Het was net genoeg voor een plek in de halve finales.

Rachel Nilwik vindt het zwaar, ze wordt 23e

Nikki van Bergen in boulder 1, ze wordt 26e

Mirthe van Liere on sight haar eerste boulder bij een World Cup.

Rianne van den Berg in boulder 2

Kilian Fischhuber bewaart zijn absolute topvorm voor de halve en hele finale

Daniel Woods doet voor de verandering ook aan wedstrijdklimmen, maar moet tijdens de finale achter Kilian genoegen nemen met het zilver

Loïc Gaidioz

Wouter Jongeneelen komt net een plaats tekort voor de halve finale, hij wordt 21e

Ook Casper ten Sijthof redt het niet (35e)

Gabriele Moroni redt het ook niet in de kwalificaties

Elko Schellingerhout

Elko Schellingerhout en Truong Ngo naast elkaar

Melle Vroom haalt in vier van de vijf boulders de bonus-greep in de eerste poging

Hans Busker wordt hier nog teruggefloten door de jury (voet over de zwarte lijn tegen de wand)

De jury durft hem niet nogmaals terug te roepen en geeft hem op het enthousiasme van het publiek de top. Maar de Fransen (altijd weer die Fransen) tekenen protest aan. Omdat hij de eindgreep niet gefixeert had met twee handen. Het protest wordt toegekend. Hans krijgt aan het eind nog twee minuten de tijd om de boulder nogmaals te doen, maar haalt hem niet meer.

Alles wordt aan elkaar gepraat door Joost en Bliek

Het was een heel goed bestede vrijdag, helaas is er volgend jaar geen WorldCup in Nederland. Ik moet dan maar wachten tot 2013: het EK in eigen land

Extra foto’s zijn hier te zien.

Posted under Bouldering, Nieuws