Heb ik weer…

Vol goede moed begon ik afgelopen vrijdag aan de een na laatste training voor de week in Fontainebleau komende week. Dat was echter de bedoeling. Van een laatste training is het niet meer gekomen.

Ik was aan het projecten in de blauwe 7a net boven het tunneltje in THEA2. In een zeer goede poging kon ik de een na laatste greep met mijn linkerhand vastpakken. Vervolgens viagra professional online moet ik mijn rechtervoet hoog neerzetten. Nu is het een kwestie van uitduwen en de eindgreep pakken. Ik kwam helaas niet bij de eindgreep en viel eruit. Doordat mijn rechtervoet hoog op een grote greep stond viel ik niet recht omlaag, maar naar achter. Mijn voeten kwamen wel als eerste op de mat terecht, maar ik viel vervolgens door en ving de rest van de klap op met mijn ellebogen. Alleen sloeg daarbij ook mijn nek nog door. Het voelde toen al niet goed. Maar om het nog een beetje in beweging te houden heb ik nog wat makkelijke boulders gedaan. Maar het voelde niet goed.

Zaterdag voelde het stijf, had ik hoofdpijn en voelde ik mij niet al te lekker. ‘s Avonds werd ik ook een beetje misselijk en zondag werd het nog erger. Toen maar langs de huisartsenpost in het ziekenhuis. Ik heb dus mijn nek gekneusd. Zeg maar een kop staart botsing in mijn eentje veroorzaakt. Maandag ging het wel beter, mede door de geruststelling dat er niets met mijn wervelkolom is gebeurd.

Dinsdag langs mijn huisarts (die ook klimt) gegaan en die kon
de spieren die de klap hadden opgevangen mooi voelen omdat deze nog steeds verkrampt zijn. Altijd fijn om doktoren blij te maken met je mankementen. De spier- en hoofdpijn kan nog één tot vier weken aanhouden. Ik heb groen licht om te boulderen (alleen geen highballs, echt jammer 😉 ), maar het vertrouwen in een goede ticklist is nu onder nul. We zullen zien of we nog wat kunnen met dank aan flink wat vitamine I (Ibuprofen). En anders wordt het vooral wandelen en foto’s maken.

Op zich geen straf als deze weersvoorspelling uitkomt, maar ik had wat anders in gedachten.

Boulder 3

Graviton Bouldergym

Ik had me voorgenomen om aan meer wedstrijden mee te doen. Vooral voor de lol en om zo ook eens in een andere hal te komen.

Maar als de wedstrijd dan in Sittard gehouden wordt en je klimmaatjes haken af, dan is de drempel groot. Maar toch verzamel ik alle moed, mijn boulder spullen en een boek om de tijd in de trein door te komen. Iets na achten ga ik van huis weg.

De boulderhal staat (letterlijk) pal naast het station. De hal is heel ruim opgezet met de bar als gezellig hart.

Kwalificatie

Boulders zijn op kleur gebouwd: zwart is 7a en hoger,  rood is iets makkelijker, vervolgens blauw en groen. De boulders zijn verspreid door de hele hal. Toch is het nog wel zoeken naar de boulders die voor de wedstrijd meedoen.

Ik begin na het opwarmen met een rode boulder dicht bij de kleedkamers. Het is een mooie boulder, maar er is één pas die niet wil lukken. Ik kom wel steeds beter uit, maar na een aantal pogingen beginnen mijn vingers wat te protesteren. De boulder bevat wat kleine grepen die nogal belastend zijn voor mijn vingers. Helaas kan ik deze boulder niet afmaken.

Een andere rode gaat via hele kleine randjes over een element, waarbij je met een hoge hak op het element kan klimmen. Met de een na laatste greep boven het element kan ik niet veel. De laatste greep is ver naar links en er is even discussie of die er bij hoort. Maar navraag bij de bouwers leert dat (helaas voor mij) de linker greep toch echt de eindgreep is. Uiteindelijk probeer ik of het een optie is om via de kleine greepjes helemaal omhoog te lopen (waarbij mijn middel boven de wand uitsteekt) en dan langzaam naar links en omlaag bewegen en dan de eindgreep aan te raken. Dit kan, maar is erg eng en ik heb heel erg de neiging om de rand van de wand vast te pakken (wat uiteraard niet is toegestaan). Uiteindelijk lukt het mij de boulder op deze manier te toppen. Vervolgens moet ik een tijdje uitrusten om mijn hartslag weer op een normaal peil te krijgen.

Helaas zijn een groot aantal van de rode (6c en 6c+) boulders randjes waar mijn vingers na de vakantie nog niet helemaal aan toe zijn. Maar ook de blauwe en groene zijn nog punten waard en leuk en uitdagend genoeg om te doen.

Over de boulders is goed nagedacht en zijn over het algemeen mooi. De veertig gebouwde boulders zijn ruim genoeg voor de aanwezige deelnemers, je loopt acheter viagra pfizer homme elkaar niet in de weg.

Het is heerlijk om me in drie uur volledig leeg te klimmen. Aan het einde probeer ik nog een paar boulders om het puntenaantal iets te verhogen, maar ik kan weinig meer vasthouden. Eén keer boulderen na de vakantie is net te weinig om weer echt fit te zijn.

Ik wordt 32e van de 44 heren die hun scores hebben ingeleverd en mijn puntenaantal zou net genoeg zijn om de damesfinale te halen, al hoefde ik mij niet te sparen voor een finale… Ik had met de afwezigheid van de meeste Amsterdammers en noorderlingen een betere positie verwacht, maar in zo’n internationaal deelnemersveld met veel Belgen en een paar Duitsers valt het ook weer niet echt tegen.

De heren die gaan strijden om de overwinning hadden nog wat extra onderscheidende boulders kunnen gebruiken. Door de ex-aequo’s kwalificeerden (nadat Tim Reuser zijn goede boulders had opgeschreven) 13 heren zich voor de finale in plaats van 8.

Finale

Bij de vrouwen is Nikki van Bergen ook in de finale duidelijk de sterkste.  Alle vier de finale boulders topt ze in de eerste poging. Magali Hayen en Rachel Nilwik hebben één poging meer nodig. Daarmee eindigen ze gedeeld tweede omdat ze in de kwalificatie ook dezelfde boulders geklommen hadden.

Bij de heren wordt één van de vier finale boulders geschrapt om niet te veel op het tijdschema uit te lopen. De finale boulders waren voor de heren te makkelijk: drie heren toppen alle boulders in de eerste poging. En dat aantal was nog hoger geweest als de bouwers een damesgreep niet in de weg hadden geplaatst: de heren konden deze niet zien, maar sommigen raakten hem wel aan en werden door de jury teruggefloten.

Superfinale

Van de drie heren die alle boulders on sight klommen wordt Michiel Nieuwenhuizen derde, zijn kwalificatie was iets minder. Ferdinand Schulte en Jonas Winter hadden in de kwalificaties de moeilijkste boulders geklommen en voor hen wordt een superfinale gebouwd. De geschrapte vierde boulder wordt aangepast onder toeziend oog van Michiel.

Als eerste mag Jonas en komt tot ongeveer halverwege. Vervolgens start Ferdinand en zit aardig in de knoop, maar op het moment dat hij uit de wand valt heeft hij dezelfde grepen vast, al is het met zijn armen gekruist en kan hij geen kant op. Kortom nieuwe poging nieuwe kansen. Dit keer komt Ferdinand verder dan Jonas en sleept zo de overwinning in de wacht.

Het was een lekker dagje boulderen, maar wel een hele onderneming: 15 uur nadat ik wegging ben ik weer thuis. Hopelijk zijn de wedstrijden volgend jaar iets dichter bij Amsterdam.

Foto’s  staan hier.

Monk

Huh? Echt waar? Nee toch.

Staat het er echt?

Is het geen grap?

Dan al?

Ze beginnen 1 oktober en zijn halverwege januari al klaar?

Tja, het staat hier echt.

Moet ik wel een stukje verder fietsen, maar dat is wel goed voor mijn conditie.

De verwachting is groot. We zijn benieuwd wat ze in Amsterdam https://www.acheterviagrafr24.com/viagra-feminin-effet-instantane/ neer gaan zetten.

Boulder 2/Stick to Plastic

Afgelopen zaterdag was de wedstrijd Boulder 2 als opening van het bouldergedeelte in het nieuwe Mountain Network Amsterdam (zeg maar THEA2) .  De boulderhal was behoorlijk vol met boulderaars, gelukkig waren er ook wat boulders in de klimhal geschroefd. Met een dertigste plek en één punt voor de kwalificatie van het NK was ik dik tevreden.

Voor de echt sterken was er nog een finale op de hoofdwand. Met kramp in mijn armen heb ik dit proberen vast te leggen op de gevoelige plaat.

3e: Marianne Verhage
Derde plaats: Marianne Verhage
2e Irene Pieper
Tweede plaats: Irene Pieper
1e: Nikki van Bergen
Eerste plaats: Nikki van Bergen

Vier tops in vier pogingen, duidelijk een maatje te groot.

 

3e: Truong Ngo
Derde plaats (ex aequo): Truong Ngo
3e: Elko Schellingerhout
Derde plaats: Elko Schellingerhout
2e: Remmelt Dirksen
Tweede plaats: Remmelt Dirksen
1e: Timo Tak
Eerste plaats: Timo Tak

 

We kunnen

Het nieuwe meesterwerk van Van Raaij is binnen, dus we kunnen vertrekken!

Stapel topi
Stapel topi

Goede reis voor alle klimmers die de komende http://www.cialisgeneriquefr24.com/cialis-prix-pharmacie-quebec/ dagen richting rots vertrekken.

Onze vorderingen zullen ongetwijfeld op Twitter en onze

ticklist-pagina bijgehouden worden.

Canchelaux Merciers (spreek uit: Cancheloos)

Langzaam beginnen de vibes terug te komen na de After Bleau-dip. Over minder dan drie weken gaan we met een wel heel grote groep Prosac’ers naar het bos van Fontainebleau. Tijd om me wat te verdiepen in

de boulder-beta. Een van de gebieden die daarbij speciale aandacht nodig heeft is Canche aux Merciers. Beter bekend als Cancheloos omdat het gebied bijna alleen traverses heeft en omdat het er altijd regent…

In het gebied ken ik maar een paar boulders: een mooi 6c-project, een rare double dyno (7a) en een acheter du cialis rare spleet (7a+), waar ik nog steeds de hoop heb dat mijn vingers er net wel tussen passen.

Ik ben op internet op zoek naar boulders waarbij je niet eerst vijf meter moet traverseren alvorens je anderhalve meter omhoog mag klimmen. Omdat de beschrijvingen hierbij niet altijd uitkomst bieden ben ik gaan kijken naar filmpjes. Daarbij stuitte ik op de volgende jongens die laten zien waar de lage boulders wel zeer geschikt voor zijn!